Review: De tranen van Saar (De sterren van morgen)

image
Auteur: Jet Steinz
Pagina’s: 125
Genre: Young Adult, Contemporary
Verwachte Publicatie: Brandt, 15 september 2015
ISBN: 9789492037442
Rating:
 2,5 eikels

Op een gure januaridag komen vier Nederlandse jongeren aan op Mortimer Mansion, een kostschool voor bijzonder onderwijs in Cornwall. In dit typisch Britse kasteel met zijn wonderlijke esoterische staf en zijn ruige omgeving belanden ze in de brugklas. Ze beleven van alles wat je kunt verwachten van pubers die bij hun ouders weg zijn… en nog veel meer. Op deze unieke school wordt de ochtend gegroet, voor het eten gedankt en het leven gevierd – zij het lang niet altijd helemaal op de manier die ouders en docenten voor ogen stond!

Saar heeft een eetstoornis. Haar ouders brengen haar naar een kostschool in Cornwall waar zij verder kan werken om haar eetstoornis te overwinnen. Haar eetstoornis blijft een rol spelen in haar leven. De gedachtes over eten en over haar gewicht zijn tijdens haar verblijf in de kostschool nog in volle gang. Naast deze eetstoornis leert ze de knappe Tommy kennen. Hij is een hulpkok in de keuken van de kostschool. Zij krijgt gevoelens voor hem. Lukt het Saar om haar eetstoornis onder controle te krijgen? Heeft Tommy ook gevoelens voor haar?

goodreads button

Lieve Emmy,

Ik vind het tof dat wij samen met Ellis en Tim aan de Sterren van morgen blogtour mee doen! En we allemaal over een boek uit deze serie vertellen.

Dit boek heeft zijn ups en downs, en ik denk dat de hele serie dat heeft. De schrijvens zijn met een heel goed en interessant idee begonnen. Het verhaal schrijven uit het oogpunt van vier verschillende tieners met veel problemen. Dat ik erover hoorde dacht ik top! Ik houd er namenlijk van om het verhaal vanuit verschillende perspectieven te lezen. Dan niet ieder hoofdstuk iemand anders, maar echt zo als het hier is gedaan, per verhaal.

Wat ik erg jammer vind is dat de schrijvers grote problemen pakken en het in 125 pagina’s willen oplossen. Saar heeft een enorme eetstoornis en heeft voor deze kostschool ook in een kliniek gezeten, maar die werkte niet, dus gaat ze nu naar deze school. De rede van deze ouders begrijp ik totaal niet. Geef het kind met een eetstoornis de vrijheid om zelf haar eten te bepalen. Beetje vreemd is het wel. Op de kostschool zelf gebeurt zo veel dat ik het knap vind dat het in 125 pagina’s past, maar ik denk niet dat het slim was. Het voelt gehaast op sommige plekken. Van de ene op de andere pagina ben je ineens een paar weken verder.

Waarom ik het ook zo jammer vind is omdat je vlagen krijgt van toffe stukken verhaal. Er zit veel meer potentie in dan dat er is uitgekomen. Steinz had makkelijk 400 pagina’s kunnen vullen met het verhaal van Saar. En ik denk dat dat ook geldt voor de andere verhalen.

Ook voor jouw karakter Wollebrandt is dat denk ik het geval. Bij Saar zie je vlagen van hem maar het had meer kunnen zijn. Het enige dat ik van hem mee heb gekregen is dat hij een irritant mannetje is met veel grote woorden. Iedere keer als hij voorbij kwam wilde ik net als Saar weglopen. Maar ik had graag toch wel een beetje meer willen ontdekken over hem door de ogen van Saar, want er zitten redenen achter zijn gedrag die je niet ziet. Ook is hij de tweeling broer van Saar haar roommate, dus je verwacht ook meer te zien.

Wel vind ik het ook een goed idee geweest om alle boeken tegelijk uit te geven. Daardoor zou ik ook het gevoel hebben van ik wil ze allemaal.

Je merkt wel duidelijk in het begin dat Steinz niet veel YA heeft geschreven. Sommige woorden zoals, pedant, heb ik moeten opzoeken. En ook de schrijfstijl vond ik volwassener dan de onderwerpen zijn.

Waar ik ook een issue mee had was het geloof van de school en de plek van de kostschool zelf. Ik snap niet heel goed waar het geloof vandaan komt. De kinderen hebben er wel lessen over, maar dan had ik graag meegekeken met Saar en meegeleerd met Saar waar het nou eigenlijk om draait. Als laatste heb ik vragen over de plek. Het speelt zich af in Engeland, maar ik weet niet of dat nou echt iets bijdraagt aan het verhaal. Oké ze zijn ergens heel vreemd, ver van hun ouders, maar verder heb ik het nut er niet van ingezien. Je kan makkelijk een kostschool in Nederland zetten.

Al met al vind ik dat er veel haken en ogen aan dit verhaal zitten. Wat ik jammer vind want Steinz had er zoveel meer uit kunnen halen. Voelde jij dit ook Emmy?

Liefs,
Melisa

P.S. Morgen kunnen jullie lezen over De wereld van Wollebrandt bij Emmy.

4 thoughts on “Review: De tranen van Saar (De sterren van morgen)

  1. Wat heb je dit leuk geschreven! Zelf ben ik nu aan het deel van Louise bezig. Het deel van Max en Saar heb ik al gelezen. En ik moet zeggen dat ik in het deel van Saar inderdaad veel mis over de andere karakters, maar wellicht is dat juist de bedoeling, zodat je het andere boek echt wilt lezen. Zo kom je dan weer meer te weten over de gedachtes en beweegredenen van die persoon. Ik vond het in ieder geval lekker en luchtig om te lezen…

  2. Ik heb de honger van Max gelezen en ik kan ook redelijk goed in je recensie komen, het verhaal en de opbouw heeft zeker potentie, maar door de korte inhoud en de rare omgeving ben ik het boek niet enorm gaan waarderen.

  3. Wat leuk dat je brief aan Emmy gericht is. Ik had ook de tranen van Saar. En ik ben het in grote lijnen wel eens met wqt je schrijft, alleen stoorde ik me er niet heel erg aan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *